Een rustig dagje vandaag

Vanmorgen werd ik om 8.15 uur wakker van Maurice die in de koffer naast me aan het rommelen was. Ik heb als een blok geslapen, dankzij mijn Nyquil. Maar ik voel me nog steeds niet top. Een lamlendig gevoel en een héél zwaar hoofd. 

En het weer is ook niet top. Zwaarbewolkt en af en toe een spatje regen. We doen het daarom vandaag heel rustig aan. Op ons gemak aankleden en naar het ontbijt. Dat was alweer een tijd geleden, een ontbijt in het hotel. Er stond iemand eitjes voor je te bakken, dus ik heb ontbeten met scrambled eggs en toast. 

We zijn allereerst naar Ross Dress for Less gereden. Ik had gelezen dat je hier voor weinig geld goede koffers kon kopen. En aangezien onze lichtblauwe koffer niet meer zo best is (hij gaat heel moeilijk open en dicht, de randen zijn helemaal verbogen) hebben we besloten om die hier achter te laten en een goede nieuwe koffer te kopen. We hebben voor 80 dollar een grote Delsey koffer gekocht.

Er tegenover zat de Starbucks, dus koffietijd! Voor Maurice en mij dan, Caro en Olaf namen een Iced peach green tea lemonade.

Omdat zowel Maurice als ik nog steeds niet geslaagd zijn voor nieuwe sneakers heb ik opgezocht waar een Adidas winkel zat. Ik zag dat er in Auburn ook een outlet zit, The Outlet Collection.

Het was wel nog een uurtje rijden, maar omdat we verder toch niet veel van plan zijn vandaag (ik heb nu de puf niet om veel te lopen of iets actiefs te doen, hopelijk voel ik mij morgen beter want dan staat Seattle nog op het programma) hebben we de navigatie ingesteld en zijn gaan rijden. 

Onderweg hadden we af en toe een spatje regen. En wat was het druk op de weg!!

Dit keer was het een overdekte outlet, dat hebben we nog niet eerder gezien. En het was ook erg groot.

Maurice en ik zijn allebei geslaagd bij de Adidas. Maurice heeft zwarte sneakers gekocht en ik een nieuw paar Superstars. Helemaal blij mee!

Ook hebben we nog flink geshopt voor Caro en Olaf bij de Aeropostale. Allebei hebben ze er weer wat shirts en truien bij.

Na het shoppen zijn we gelijk maar naar de Walmart gereden, die zat naast de outlet. Konden we de boodschappen die mee naar huis gaan kopen, zoals Ranch dressing, M&M's caramel, vleeskruiden zonder zout en voor Caro een grote doos Rice Crispies. 

Inmiddels was het 16.30 uur, tijd om naar het hotel te rijden. En nog steeds was het erg druk. Gelukkig kunnen wij gebruik maken van de carpoolstrook (want met 2+ personen in de auto), dat scheelt wel, iets minder file rijden dan op de andere banen.

De weg ging dwars door Seattle. We hadden een mooi zicht op Seattle's skyline. Maar ook zagen we onder viaducten héél veel tenten en hutjes van daklozen, helaas.

Aangekomen bij het hotel hebben we al onze spullen uit de auto gehaald. Dit hotel is ons laatste hotel van deze reis. Nog maar 2 nachten en dan zit het er helaas weer op.

We zijn gaan eten bij Applebee's. Dat was ons de vorige keer goed bevallen. Dit keer was het wel wat minder goed, alhoewel we ook nu weer lekker gegeten hebben hoor!

En nu weer terug in de hotelkamer. Als ik de blog zo online heb gezet dan gaan we alvast een beetje inpakken. Dan hoeven we niet al het werk morgenavond te doen.

En dan zo weer een Nyquil-pil voor het slapen gaan en dan ben ik hopelijk morgen weer de oude.

Goodbye Canada, Hello shopping in the USA.

Vanmorgen om half 7 schrok ik wakker. Ik dacht eerst heel even dat het onweerde, maar er stond iemand de hele tijd gas te geven met zijn motor op de parkeerplaats. En bedankt, fijn dat je ook rekening houdt met de andere hotelgasten!

Helaas werd ik weer wakker met keelpijn en ik klink als een zware shag-roker! Ik zal toch niet echt ziek gaan worden?

We hebben rustig aan gedaan, we hadden niet veel haast vandaag. Het enige dat vandaag op de planning stond was shoppen, bij de Premium Outlets in Tulalip.

We hebben ons ontbijt weer laten bezorgen en hebben al etend alle spullen weer ingepakt. Caro heeft een nieuwe verslaving opgedaan: Rice Crispies repen.

Na het uitchecken eerst op zoek naar een Tim Hortons voor een koffie. En waar we normaal struikelen over deze zaak moeten we nu echt goed zoeken!

Maar uiteindelijk toch gevonden én Caro kon hier eindelijk de re-usable cup voor koude dranken kopen. Dus zij ook helemaal blij.

Na een klein uurtje waren we bij de grens naar Amerika. Het was totaal niet druk, we hadden 3 auto's voor ons. 

Omdat we 22 juli bij aankomst in Seattle geen stempel in ons paspoort hadden gekregen en de douane-beambte in zijn hokje niet in het systeem kon kijken kregen we een oranje papiertje mee en moesten we ons binnen melden.

We kregen binnen de gebruikelijke vragen en de douane-beambte legde uit dat de overheid meer wil digitaliseren en dat er daarom geen stempels meer werden gezet. Maar dat dat voor hun lastiger is. Nu moeten ze alles opzoeken in de computer terwijl ze voorheen gewoon naar de stempel in het paspoort konden kijken wanneer iemand het land in was gekomen en hoe lang iemand mocht blijven.

Hij zette een stempel op het oranje formuliertje en dat kregen we weer mee. We konden weer in de auto stappen en bij de toegang naar de highway moesten we het oranje papiertje afgeven aan de persoon die daar in een hokje zat.

En we waren weer in Amerika! Mét onze bananen, daar kwamen we later achter dat we die nog bij ons hadden én niet aangegeven hadden. Oeps!!

Vervolgens moesten we nog een uur rijden tot aan de Seattle Premium Outlets (wat op zo'n 50 km van Seattle ligt).

We hebben heerlijk gewinkeld en zijn goed geslaagd bij Levi's, GAP, Aeropostale en Maidenform. Met volle tassen gingen we terug naar de auto.

Het hotel was nog zo'n 10 minuten rijden.

Na het inchecken is Olaf meteen gaan zwemmen en ben ik de was gaan doen. Helaas gingen we het nét niet redden tot het einde van de vakantie.

Maurice en Caro hebben lekker gerelaxt op de kamer.

Na een uur was de was gedraaid en ook gedroogd. Terwijl ik de was uit de droger haalde is Maurice Olaf uit het zwembad gaan halen.

Olaf heeft zich weer aangekleed en toen ik weer boven kwam met het wasgoed konden we meteen weg om te gaan eten.

We besloten naar Olive Garden te gaan, in de herkansing, nadat we de vorige keer in Bend te weinig trek hadden om te genieten van het eten.

Dit keer wel goed gegeten. Ook al begin ik mij steeds beroerder te voelen, een grieperig gevoel.

Na het eten daarom nog snel naar de Walgreens gereden voor een doos Dayquil/Nyquil. 

En voor Caro een doos Rice Crispies. 

Hopelijk voel ik me na een nacht goed slapen met een Nyquil-pil, morgenochtend weer beter.

Jarig in Vancouver

Ik werd vanmorgen om 8.15 uur wakker. Prima geslapen. Helaas werd ik wakker met keelpijn, blegh!

Allereerst hebben we Maurice gefeliciteerd met zijn verjaardag.

Daarna onder de douche gestapt, terwijl Maurice belde om het ontbijt te laten bezorgen (zal nog wel een coronamaatregel zijn). Klaar met douchen kwam ik er achter dat er geen handdoeken meer waren! Olaf en Caro hadden gisterenavond gedoucht en blijkbaar waren er maar handdoeken voor 2 personen. 

Dus Maurice wéér de receptie gebeld die gelukkig héél snel de handdoeken kwamen brengen.

Het ontbijt was er inmiddels ook. Voor alle 4 een bruine papieren zak met water, een pakje sap, croissantjes en kaasstengels, koekjes, ricecrispies en een banaan. En in 2 zakken een zakje koffie om zelf koffie te zetten (maar die was niet te drinken zei Maurice).

Nadat iedereen aangekleed was zijn we eerst met de auto naar een filiaal van 'London Drugs' gereden. Hier kun je dagkaarten voor het openbaar vervoer kopen. Daarna weer terug naar het hotel om de auto te parkeren en naar de bushalte gelopen.

We namen de bus naar Lonsdale Quay om vanaf daar met de Seabus naar downtown Vancouver te varen. 

Vanaf de boot had je een geweldig uitzicht op de stad en op de Lionsgate bridge, de brug die Vancouver verbindt met North Vancouver.

Halverwege de overtocht bedenk ik me dat ik de plattegrond heb laten liggen in het hotel. Niet handig! Maar gelukkig stond er in de aankomsthal een kastje met allerlei toeristenfolders, waaronder ook een plattegrond. 

Met behulp van deze plattegrond wisten we dat we linksaf moesten zodra we uit het station kwamen. Want we wilden allereerst naar Gastown, de oudste wijk van Vancouver. Nu een buurt vol met winkeltjes en restaurants. 

En met de beroemde stoomklok. De klok ziet er erg oud uit, maar is het niet. Hij is pas in 1977 gebouwd en in Gastown geplaatst toen de wijk gerenoveerd werd.

Bovenop de klok zitten 5 stoomfluiten en ieder kwartier blaast hij een deuntje.

Het volgende deel dat we wilden bezoeken was Chinatown, maar na 2 straten kwamen we ineens in zwervertown terecht. We schrokken, ons kapot. Overal tentjes. Tientallen, misschien wel honderden zwervers en drugsverslaafden. Overal bergen met troep en de heroïnespuiten lagen op de grond. Gauw wegwezen hier! Chinatown hebben we maar niet bezocht.

Ik ben me echt kapot geschrokken hiervan. Dit was niet in een achterafstraatje, maar gewoon één van de hoofdstraten van Vancouver. 

We zijn gauw weer teruggelopen naar downtown en zijn naar de Vancouver Lookout gegaan. Met een glazen lift ga je naar boven, naar een observatieplatform. Hier heb je een schitterend uitzicht over de stad. Je zie de watervliegtuigen af en aan vliegen en ook zie je regelmatig helikopters landen en weer opstijgen.

We konden in de verte Mount Baker zien liggen. Helaas was het weer niet helder genoeg.

Dit gebouw, gebouwd in 1910, was destijds het hoogste gebouw van het Britse Rijk. En moet je zien hoe klein het nu is vergeleken met andere gebouwen.

Na een tijd genoten te hebben van het uitzicht zijn we naar beneden gegaan. Omdat het lunchtijd was zijn we op het naastliggende foodcourt gaan kijken om iets te eten. Er zaten veel restaurantjes, maar bijna alles was Aziatisch. Olaf en ik hebben een Chinees gerecht gedeeld, Maurice heeft Japans eten gehaald en Caro een of ander Russisch broodje, Piroshki genaamd.

Na de lunch naar Granville Street gelopen en daar de trolleybus gepakt naar Granville Island.

Wat een leuk wijkje! Vroeger een industrieel gebied, maar de pakhuizen zijn omgetoverd naar een winkelgebied. We hebben rondgekeken in de Public Market, een soort Foodhallen. Jammer dat we net gegeten hadden!! Granville Island ziet er uit als een toeristisch vakantieplaatsje, niet als een wijk in een grote stad. Er zitten allemaal kleine leuke winkeltjes en we hebben er op ons gemak rondgekeken.

Na een tijdje de bus weer gepakt naar downtown. 

Vanaf daar gelopen naar Denman Street waar enorm veel fietsverhuurbedrijven zitten. Bij één ervan hebben we fietsen gehuurd en zijn we een rondje door Stanley Park gaan fietsen. Af en toe een stop gemaakt, zoals bij de totempalen.

Of gewoon om van het uitzicht te genieten.

Met flink zadelpijn de fietsen uiteindelijk weer ingeleverd. 

Omdat Maurice jarig is mocht hij bepalen wat en waar we gingen eten. Hier in Vancouver zit ook een Shark Club en daar wilde hij weer eten omdat we daar in Kamloops zo lekker hadden gegeten.

Omdat we nog verhit waren van het fietsen zijn we niet gaan lopen, maar hebben we de bus terug naar downtown genomen. 

Bijna waren we weer in zwerverstown geraakt, maar gelukkig besloten we net op tijd uit te stappen.

We hebben wederom heerlijk gegeten bij Shark Grill, Maurice was blij met zijn verjaardagsdiner.

Na het eten wel weer gaan lopen, goed om het eten te laten zakken. We zijn via Gastown gelopen, waar we nog een paar magneetjes en een Starbucks beker hebben gekocht.

We hebben de Seabus teruggenomen naar North Vancouver en voor het laatste stuk naar het hotel de bus. 

Daar zit ik nu met zere voeten van het lopen de blog te schrijven.

Morgen gaan we Canada verlaten, terug de Verenigde Staten in. Het einde van onze mooie reis komt in zicht helaas.